adonik

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) WERS ADONICZNY (adonik). Dypodia logaedyczna złożona z daktyla i trocheja (-w,-v), stanowi często zakończenie dłuższych wersów, np. w heksametrze (tzw. klauzula adoniczna). Nazwa pochodzi od greckich żałobnych pieśni na cześć Adonisa. Adoniczny jest np. refren kończący strofy w J. Słowackiego Hymnie o zachodzie słońca na morzu'...
Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Adres bibliograficzny:
Sierotwiński, Stanisław 1966. Słownik terminów literackich. Teoria i nauki pomocnicze literatury, wyd. drugie przerob. i rozszerz., Wrocław ; Warszawa ; Kraków : ZNiO
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.