antykosmopolityzm

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) bynajmniej ani książkowy, nie artystowski ani tworzący dla „niewielu szczęśliwców”; poeta niezwykle czuły na odbiorcę, poeta naturalny, wrogi wszelkiemu usztywnieniu i wychodzący na scenę w nie zawsze wyglansowanych lakierkach; wszystko to właściwości bynajmniej nie sprzeczne z postulatami literatury socjalistycznej. O charakterze jednak przedwojennej jego twórczości zdecydował wybór odbiorcy, pomieszanie drobnomieszczaństwa z ludem: stąd antykosmopolityzm poety wyrodził się w pewnej chwili w nacjonalizm i — popadając w sprzeczność z samym sobą — poszedł na usługi kosmopolitycznej ideologii prawicy; stąd kult naturalności wyrodził się we własną sprzeczność, w epatowanie „artystycznym negliżem”; afirmacja życia — w pochwałę chuligaństwa; zamiłowanie do prostoty — w kult tandety i świecidełek. Przełom, jaki...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Sandauer, Artur 1973. Poeci trzech pokoleń, wyd. czwarte rozszerz., Warszawa : LSW
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.