artysta-nacjonalista

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) dzonych. Nazwisko: Polonjusz, w miejsce pierwotnego Corambis, jest jedną z takich aluzyj aktualnych, w jednym dźwięku tylko streszczającą całą animozję ówczesnego politycznego świata angielskiego do Polski Działyńskich i Goślickich, do Polski katolickiej i papistowskiej, sprzyjającej Hanzie i kładącej pewne tamy angielskiej handlowej, pokojowej penetracji w głąb wschodniej Europy. Tragedja o duńskim królewiczu to nietylko wszechświatowe i wszechludzkie arcydzieło literatury, ale to zarazem i „revenge” artysty-nacjonalisty i imperjalisty na tej Polsce, która ośmieliła się „urągać mocy” niszczącej największą ówozesną „armadę”, mocy wysuwającej już wonczas swe polipie macki ku wszystkim ziemiom i kontynentom...
Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Adres bibliograficzny:
Nowaczyński, Adolf 1922. Góry z piasku. Szkice, Warszawa : Nakł. Polskiego Posterunku Wydawniczego „Placówka”
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.