discantus

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) Pierwsze pieśni z chórem {Step, Hej, chodziła dzieweczka, Taniec z ziemi woroneżskiej) były najwspanialszym, zapewne bardzo starym przykładem ludowego, wielkorosyjskiego geniuszu. Przypominały nieco starą muzykę francuską z X, XI i XII wieku, owe wspaniałe a niedocenione i mało znane organum, discantus i diafonię. Krótkie, żywe motywy powtarzające się monotonnie, śpiewane a capella pod taniec i równoległe pochody interwałów — świadczą o wspólnym jakimś praźródle wszystkiego, co — od ziemi kalinińskiej, kurskiej, riazańskiej, smoleńskiej poprzez Podhale i Mazowsze — łączy nas z dawną sztuką Zachodu. Lecz na Wschodzie pewna hieratyczność i czy...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Mycielski, Zygmunt 1957. Ucieczka z pięciolinii, Warszawa : PIW
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.