dysfatyzm

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) wraz z jego uzewnętrznianiem, ale jeszcze nie mówiącym. Nareszcie, w związku zarówno z mową wymawianiowo-słuchową, jako też z językiem pisaniowo-wzrokowym, czyli pismem, spotykamy wypadki różnych zboczeń, upośledzeń, kalectw (z jednej strony objawy rozmaitego dysfatyzmu, czyli mowy nieprawidłowej, z drugiej strony głuchoniemych i ociemniałych). Mówiąc o historii języka polskiego, mamy oczywiście na myśli „normalny”, doskonały język polski, a tylko od czasu do czasu uwzględniamy także zboczenia, które zresztą, coraz częściej się powtarzając, mogą same stać się normą, ze sprowadzeniem poprzedniej normy na stopieńJwyjątku, czyli anormalności...
Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Adres bibliograficzny:
Baudouin de Courtenay, Jan N. 1984. O języku polskim. Wybór prac, Warszawa : PWN
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.