dyziluzja

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) poety, prozy życia i ideału. Ironia miała za zadanie demaskować pozorną harmonię, odsłaniać i pogłębiać rozdarcie. Po antytezie następowała synteza. Humor rozwiązywał dysonanse.. Rozwój romantyków odbywał się dialektycznie : od fantastyki, ironii, dyziluzji jako różnych postaci sprzeciwu wobec zastanej rzeczywistości do realizmu, humoru, pogodzenia się ze światem. Od „Dziadów“ do „Pana Tadeusza“. I od „Balladyny“ do „Fantazego“...
Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Adres bibliograficzny:
Kubacki, Wacław 1948. Krytyk i twórca, Łódź : Wyd. W. Bąka
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.