frantowaty

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) — „Trzeba tu pędzi“! — przedrzeźniał frantowaty esauł; skrzywił pogardliwie cienkie wargi i stąpając ciężko opasłymi nogami, podrzucając spasionym zadem obszedł dokoła czerwonoarmistów: oglądał ich długo i uważnie, niby handlarz konie. Łącznicy śmieli się po cichutku. Twarze konwojujących Kałmuków zachowywały zwykłą beznamiętność...
Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Adres bibliograficzny:
Szołochow, Michał 1955. Cichy Don. T. 3-4, tłum. W. Rogowicz, A .Stawar, wyd. 6, Warszawa : Czytelnik
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
przymiotnikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.