grafomańkut

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) Zdając sobie z tego sprawę p. Pieńkowski, zionący jadem i parskający żółcią na wszystkich żyjących, symuluje, zresztą kiepsko, monotonnie i bez wysiłku, zbożny kult dla Wyspiańskiego; można gwarantować, że gdyby był łaził i obnosił swą opuchłą wątrobę po Krakowie w erze pierwszych debjutów teatralnych i malarskich twórcy „Wesela”, byłby on właśnie i tylko on dla oryginalności i rozgłosu, naprzekór i naopak wszystkim, dogryzał i szczypał po butach wielkiego poetę, czepiając się to złej gramatyki, to niepoprawnego rysunku. Takie wątrobiane grafomańkuty stale wzywają nadaremno imienia wielkich nieboszczyków tylko poto, aby wielkich wiekiem od trumny bić po łbach swoich współczesnych. Posiadając rutynę łatwego i poprawnego przelewania na papier z pustego w próżne, pisze p. Pieńkowski i pisze od lat dwudziestu, i dotychczas nic je...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Nowaczyński, Adolf 1922. Góry z piasku. Szkice, Warszawa : Nakł. Polskiego Posterunku Wydawniczego „Placówka”
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba mnoga

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.