junior-ordynat

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) Widzimy więc wśród juniorów synów książąt i wielkich ziemian, synów właścicieli fabryk i fabryczek, synów prezesów koncernów opanowanych przez kapitał danej rodziny, widzimy przyszłych właścicieli kopalń, domów czynszowych i portfeli akcji przemysłowych, lecz nie brak w tej plejadzie i przyszłych właścicieli sklepów, ba, nawet większych warsztatów rzemieślniczych. Nie tylko junior-ordynat wielkich posiadłości ziemskich, obdarzony szeregiem formalno-prawnych przywilejów, podlegał tedy żelaznym prawom, które miały zagwarantować ciągłość posiadania i znaczenia jego rodowi. Podlegali tym prawom i juniorowie skromniejsi, poddając się przeważnie bez oporu sobkostwu, kołtuństwu, snobizmowi i przesądom w nich zawartym...
Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Adres bibliograficzny:
Kasprowicz, Bolesław 1965. Byłem juniorem, Gdynia : Wyd. Morskie
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.