kolor-światło

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) Godne uwagi jest to, że w harmonii barwnej witrażu XII i XIII w. punktem wyjściowym był sposób użycia błękitu. Błękit bowiem, nie biel, stanowił kolor-światło w witrażu gotyckim, on był barwą wiodącą i regulatorem w ustalaniu harmonii. Przyczyny tego stanu rzeczy upatrywać można w wartościowaniu symboliczno-estetycznym (błękit — niebo, błękit — duchowość), ale również w sprawach optycznych i technicznych. Viollet-le-Duc przeprowadzając analizę witrażu podkreśla, że artyści gotyccy stosowali świadomie ową „regulację harmonii poprzez błękity”, zmierzając do uzyskania intensywności, a zarazem równowagi napięć: błękit — czerwień, niekiedy zaś...
Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Adres bibliograficzny:
Rzepińska, Maria 1973. Historia koloru w dziejach malarstwa europejskiego. T. 1, wyd. 2, Kraków : Wyd. Literackie
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.