miniastość

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) Nawolać: „(inspektor) burzę tę całą nawołał“ Pam. I, 146; „brat starszy, którego miniastość nawołać na niego musiała biedę“ ib. II, 194; „(Francja), na którą cesarze dwa razy najazdy nawoływali“ ib. III, 493; „ażeby tam (...) który biedy nie nawołał“ Z b. ch. III, 407; „jaką biedę nawołałby na głowę ojcowską“ ib. II, 150; „ten, który pierwszy powieJęzyk T. T. Jeża. 18...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Doroszewski, Witold 1949. Język Teodora Tomasza Jeża (Zygmunta Miłkowskiego). Studium z dziejów języka polskiego XIX wieku, Warszawa : TNW
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Stale wyszukujemy ich i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.