olbrzym-bóg

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) Chrystus pełni inną rolę: u Żuławskiego np. powstrzymuje Boży gniew, składając w obronie ludzkości „z niemym wyrzutem” swój krzyż u stóp Boga; głowa w cierniowej koronie równoważy nieustępliwość Boga w Dies irae Kasprowicza; dźwigający krzyż Bóg-Człowiek w Hymnie św. Franciszka z Asyżu Jana Kasprowicza wzywa do ukochania Miłości, bo tylko ona odwlecze Dzień Sądu itp. Bóg-Sędzia natomiast to groźny Jehowa (Tetmajer) postać „jak płomienna burza w glorii ognia i w skrzepłe ubrana pioruny” (Żuławski), Neron-Bóg (Perzyński), olbrzym-Bóg (Leszczyński), „morze niewyczerpanych gniewów” (Kasprowicz), „kamienny, lodowaty” Bóg (Kasprowicz), zbrodniarz (Przybyszewski). Przedstawiany bywa ów Bóg tradycyjnie w pełnym majestacie na tle otwartego nieba (Żuławski) lub — jak w Dies irae Kasprowicza — bardziej oryginalnie; Kasprowicz wyeksponował połączenie przeciwieństw, świetlistość, lekko tylko zaznaczając antropomorfizację: A On, potężne łono przepotężnych łon, Jasność jasności, Zmrok zmroków, Łaska łask i gniewów Gniew, Ogrom bytu błyskawic wszystkich nie pomieści, a Jego światłość złota strzela nad pełnię, nad ogniste łuny błyskawicowych potoków...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Kreja, Bogusław (red.) 1999. Tysiąc lat polskiego słownictwa religijnego, Gdańsk : UG
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.