omotywać

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) Łóżko leci w przepaść, ściany kręcą się w kółko... Świeca skacze do sufitu i wszędzie są gipsowe twarze Symeona, z okropną, czarną jamą ust pośrodku. Krzyczą!... Coś cienkie i lekkie omotuje głowę, przesłania oczy, wciąga się na małe ramionka... Aha, to sukienka, czerwona, batystowa sukienka, u której bufka rozerwała się wczoraj po południu, tam, na starym kasztanie...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Szelburg-Zarembina, Ewa 1927. Dokąd? Powieść, Warszawa ; Kraków : J. Mortkowicz
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
czasownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.