pożgać

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) Pożgać jest wyrazem należącym do stylu niewybrednego, rubasznego, dostosowanego na przykład do opisu awantury karczemnej, opowiadanej z pewną werwą i osobistym uczuciowym udziałem. Razi natomiast w obiektywnych sprawozdaniach prasowych, np. „Traian Bratu, rektor uniwersytetu w łasi, został pożgany wczoraj nożem i krytycznie zraniony“. W tym sformułowaniu, pomijając pewną trywialność samego czasownika, razi częstotliwa forma „pożgany“ (lepiej już byłoby żgnięćy), sprawiająca wrażenie jak gdyby z zadawanych ofierze ciosów jeden więcej czy mniej nie miał wielkiego znaczenia. Podobnie: „Przodownik pożga...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Doroszewski, Witold 1938. Język polski w Stanach Zjednoczonych AP, Warszawa : Nakł. TNW
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
imiesłówliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.