ponuro-straszny

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) Nasi młodsi romantycy tymczasem, uwiedzeni przykładem Walter-Scotta, Byrona i Niemców, zachwyceni pięknościami ponuro-strasznych ballad, które podobały się im tem więcej, im jaskrawiej odbijały od mdłej, słodkawej, klasycznej elegii lub sielanki, rzucili się do ballady z całą ciekawością porywczą i łatwowierną, z całem upodobaniem w nowości, i łudzili sami siebie, że odradzają poezyę w pojęciach i uczuciach ludu, kiedy naprawdę naśladowali tylko poetów zagranicznych, lub w najlepszym razie podkładali pod gotowe pożyczone formy treść jakiejś zasłyszanej przypadkiem ludowej polskiej powiastki. Było zaś rzeczą...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Tarnowski, Stanisław 1904. Historya literatury polskiej. T. 4-5, wyd. drugie, przejrz. i dopełn., Warszawa : Słowo
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
przymiotnikliczba mnoga

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.