sabra

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) Grozi mu we własnym państwie, na własnej ziemi wynarodowienie, grozi mu utrata tego wszystkiego, co było przez wieki jego obliczem i charakterem, istotą i wdziękiem. Jeszcze jedno pokolenie sabrów i drugie, jeszcze dwadzieścia lat i trzydzieści, gdy wymrą już wszyscy starzy, wszyscy z Europy, wszyscy z Wiednia i ze Lwowa, z Paryża i z Warszawy, z Drezna i Frankfurtu, wszyscy, dla których ojczyzną był cały świat, których literaturą była literatura wszystkich cywilizacji, których językami własnymi był polski i niemiecki, francuski i rosyjski, wszyscy, którzy byli drożdżami i katalizatorami, którzy byli u siebie w domu za kulisami teatrów i w kuluarach parlamentów, w polityce całego świata i w jego poezji, w gabinetach redakcji i filmowych wytwórniach, w filozofii i konszachtach i intrygach i psychoanalizie — kiedy już ich dzieci i wnuki zespolą się na tym skrawku azjatyckiego wybrzeża w nowy mały naród lewantyński, mówiący hermetycznym językiem Wschodu, używający hermetycznych znaków drukarskich w gazetach i książkach czytanych z prawej do lewej — kiedy to już nastąpi i ziści się dokładnie, kiedy z Żydów zrobią się Izraelici — zdaje mi się, że to będzie duża szkoda, strata nie do powetowania...
Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Adres bibliograficzny:
Hemar, Marian 1967. Awantury w rodzinie, Londyn : Polska Fundacja Kulturalna
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba mnoga

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Stale wyszukujemy ich i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.