samoduszność

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) kości naparstka; lub — toczek ogromny; przyszedł kiedyś nawet wielekroć bity arogant z powinszowaniem dla taty: lecz nie został przyjęty; bywał nieraz kurator okręgu szkolnego: hrabia Kapnist; bywali też inni — znakomite persony: lokoskrzydły i siwy pan Mikołaj Umów; zawsze tort nam przysyłał: przeogromny kołacz; pan Aleksy Wesołowski, błyskający błękitnymi oczami i z powagą płynący pomiędzy krzesłami; pan Mateusz Troicki, autor „Nauki o duchu”: w granatowym mundurowym fraku, z gwiazdą ogromną: uśmiechnięty, białowąsy, ręce zacierający; i siadał przy stole i smętnie gruchając zamykał się w samoduszności nad kawałkiem kulebiaka. Bardzo otyły i dymem buchający pan Sergiusz Usow, chrypiąc i ręką machając, burzę śmiechu rozpętywał: mrugał do mnie; patrzyłem wciąż na jego brodawki; i — razu pewnego wrzasnąłem: — Mamo, powiedz, dlaczego ojczulkowi chrzestnemu wyrosła na twarzy poziomka?...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Bieły, Andrzej 1977. Kocio Letajew, przekł. M. Leśniewska, Warszawa : Czytelnik
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.