samoośmieszanie

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) stafflzm — tak). Widocznie dlatego byli już w swoich czasach i pozostali wielce udatnym, kunsztownym anachronizmem, a wspólnie z peiperystami utrzymali się w nurcie retoryki opisowej, opisującej bądź tzw. uczucia, bądź rzeczy. W nurcie typowej niesecesyjnej, estetyzującej Młodej Polski. Ale w moim Piecyku secesja przechodzi już w świadomą fazę samoośmieszania, przezwycięża siebie, to znaczy jest na tym dwuznacznym pograniczni każdego przesilenia: intensywnie kultywowana, nadproporcjonalnie zgęszczona, obraca się w swoje przeciwieństwo, w rozkład...
Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Adres bibliograficzny:
Wat, Aleksander 1990. Dziennik bez samogłosek, Warszawa : Czytelnik
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.