staro-żydowski

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) Wysiłkom cywilizacyjnym maskilów przeciwstawiały się także różnice językowe. Talmud i Torę czytano wszędzie u Żydów w języku hebrajskim. Modlono się tym językiem w synagogach i uczono go od dzieciństwa chłopców w specjalnych szkołach, w chederach. W mowie potocznej posługiwano się jednak w środkowej i wschodniej Europie żargonem czyli narzeczem wytworzonym w ciągu wieków ze zniekształconych dialektów niemieckich. Był to tak zwany język staro-żydowski, jidisz-tajtsz. Na ziemiach wschodnich dołączyło się do niego sporo elementów słowiańskich i tak powstał trochę odmienny żargon nowo-żydowski, jidisz, którym mówili wszyscy Izraelici polscy. Język hebrajski został więc mową rabinów i uczonych w piśmie, podobnie jak łacina w narodach chrześcijańskich...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Znak - Znak (Kraków)
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
przymiotnikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Stale wyszukujemy ich i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.