utknięcie

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) 362 Chłopiec na kucu szczące kałuże szedł zimny podmuch, niosąc mgłę śnieżną, cienką warstwą chrupkich, kłujących drobin kładącą się między grudy, w koleiny, śnieg wirował, zapadał nagle zmrok i nadciągała ostra zadymka, wznosiły się wiry śnieżne, śnieżne tumany, wiatr wył, już nic nie widziałeś, tylko czułeś zimno przenikliwe i jakieś straszne skołowanie, nie chciało ci się nawet do domu wracać, a tylko poddać tym podmuchom, dać się unieść zadymce, dać zdmuchnąć, spłynąć nad ziemią rozpostartym kształtem czarnego ptaka i przemknąć się cieniem ledwie widocznym poprzez śniegi, nad światem twardych kroków, utknięć o grudę, chrzęstu stąpań, uderzeń wiatru tak zimnych, tak dotkliwych, nim nie dobrnąłeś przecie w ciszę zabudowań, gdzie tylko z dala świst wiatru niegroźny już — teraz już tylko smutne zawodzenie...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Stojowski, Andrzej 1974. Podróż do Nieczajny. Chłopiec na kucu, wyd. 2, Warszawa : Czytelnik
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba mnoga

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.