współreferencjalny

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) wego naczelnego „wierzchołkowego”, czyli roboczo nazwanego tn podmiotem (który w tym wypadku pokrywa się z klasycznym, formalnym podmiotem), por. s. 118. Na mocy tej zależności składniowej kolejność linearna zaimka sobie, siebie, o sobie i współreferencjalnego imienia jest zupełnie dowolna: sobie przypisywał Piotr zasługę-, o sobie mogła Maria zapomnieć itp. Jest więc słuszne szukanie klucza do odwróconego porządku linearnego w porządku hierarchicznym, tyle że przy mało zróżnicowanym systemie zaimkowym język będzie raczej unikał konstrukcji dwuznacznych, natomiast przy rozbudowanych paradygmatach zaimkowych będzie dysponował pełną dowolnością linearną, co jest stwierdzeniem ogólnie znanym...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Polonica - Polonica (Wrocław)
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
przymiotnikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.