wujcio

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) skiej, w niebieskiej sukience, i modliła się. Modliła się cichutko z dziecięcą ufnością. Żeby wujciowi nóżki odrosły, żeby ciocia miała kuchnię malowaną na biało, Azor codzięnnie kość, a ona... — tu tak się rozczuliła — że łzy jej ściekały po nosku. Wstała tedy szybciutko, zażenowana. Sześcioro oczu, bo nawet i Azor, patrzyło na nią. Kobieta nazwana ciocią przytuliła ją do siebie, a „wujcio“ umknął spiesznie spojrzeniem, jakby się bał, i tylko bąknął: — Oj to, to... — W tych trzech sylabach i smutnym po...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Rychlewski, Janusz 1949. Człowiek z gutaperki, Warszawa : Gebethner i Wolff
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.