nuworyszka

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) Annę: jak wyrosła, jak wyładniała! Ale ta wytworna, wychowana przez guwernantki i nauczycieli panna już była dla nich obca, daleka, toteż mimo woli garnęli się do ciotuni, która mówiła im ty, częstowała bez przerwy, a trącając się z nimi zdążyła już wypić parę kieliszków jarzębiaku. Anna zawsze bała się posądzenia, że jest dumną nuworyszką, strojącą się w cudze piórka; teraz więc, kiedy goście tłoczyli się przy stole, nie wychodziła z pokoju i wtrącała się do rozmów. Zapytała Pimienowa, z którym wczoraj zawarła znajomość: — Dlaczego u pana w pokoju tyle zegarków?...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Czechow, Antoni 1956-1962. Dzieła. T. 1-11, [tłum. różni], Warszawa : Czytelnik
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.